Często w podręcznikach hebrajskiego można przeczytać, że w języku tym akcent
pada zwykle na ostatnią sylabę. Statystycznie jest to, oczywiście, prawda, ale nie należy się zbytnio
do tego twierdzenia przywiązywać. Wyjątków jest bardzo dużo. Należą też do nich różne formy czasowników.
W tabelkach poniżej akcent zaznaczono wielką literą oraz kolorem tła: niebieskie oznacza akcent na ostatnią sylabę,
beżowe - na przedostatnią.
CZAS TERAŹNIEJSZY
| OSOBY |
REGUŁA |
WYJĄTKI |
ani (m.)
ata
hu |
lomEd, holEch, sogEr, margIsz, rocE, korE, konE, mocE |
1. zawsze gdy ostatnią samogłoską jest patach ganuw, np. jodEa, magI'a
(to uniwersalny wyjątek - patach ganuw nigdy nie jest akcentowany) |
ani (ż.)
at
hi |
1. gdy kończy się na -et lub -at: lomEdet, holEchet, sogEret, notEnet, jodA’at, nosA'at
2. (w mowie potocznej, w pa'al) także gdy środkową literą rdzenia jest waw lub jud: gAra, kAma, nAcha, bA’a, szAra, chAja
|
1. w hif'il: margiszA, machzikA
2. w pa'al, gdy ostatnią literą rdzenia jest he lub jud: rocA, ro’A, konA, bonA
3. gdy ostatnią literą rdzenia jest alef: mocEt, nimcEt, mitmacEt, korEt
4. (w języku formalnym, w pa'al), gdy środkową literą rdzenia jest waw lub jud: garA, kamA, nachA, ba’A, szarA, chajA
|
anachnu
atem
aten
hem
hen |
lomdim, holchIm, margiszIm, notnIm, sogrIm, garIm, ba’Im,
lomdOt, holchOt, margiszOt, notnOt, garOt, ba’Ot
|
brak |
CZAS PRZESZŁY
| OSOBY |
REGUŁA |
WYJĄTKI |
| ani |
kanIti, acArti, hirgAszti, natAti, lamAdti, jadA'ti, racIti, hajIti, bAti
|
brak (ponieważ końcówka 1. os. czasu przeszłego -ti nigdy nie jest akcentowana)
|
c.d.n...
|